• Poniedziałek, 27 września 2021

11 Bariery w skutecznym zapobieganiu schorzeniom układu mięśniowo-szkieletowego

Jeśli tak, to na pewno nie jesteś sam. Są one najczęstszym i najbardziej kosztownym rodzajem urazów i zdarzają się każdego dnia w miejscach pracy, takich jak twoje.

Dlaczego więc nadal borykamy się z tym dobrze znanym i kosztownym problemem? Właśnie to chciał odkryć nowy przegląd badań (opublikowany w listopadzie ubiegłego roku).

Co znaleźli?

11 barier dla skutecznych programów profilaktyki MSD

Wiele barier w pomyślnym wdrożeniu programu profilaktyki MSD nie zaskoczy Państwa. Warto jednak przyjrzeć się im i zadać sobie pytanie, czy Twój zakład pracy ma z nimi problemy. Jest to użyteczne narzędzie do autokontroli, które można wykorzystać do przemyślanego rozważenia każdego wyzwania i uczciwej oceny, jak duże jest to wyzwanie dla danej sytuacji.

Weźmy je na warsztat pojedynczo.

Bariera 1: Brak czasu

Nic dziwnego, że brak czasu był często wskazywany jako wyzwanie dla wdrażania działań w zakresie zapobiegania MSD w miejscu pracy. Jedno z badań wykazało, że członkowie zespołu ergonomii uważali, że ich pozycja w zespole ergonomii jest drugorzędna w stosunku do ich głównych obowiązków. Inne badanie sugerowało, że personel na miejscu nie miał czasu na odpowiednie szkolenie w zakresie ergonomii, co drastycznie ograniczyło skuteczność programu.

Bariera 2: Brak zasobów

To na pewno nikogo nie zaszokuje. Brak zasobów negatywnie wpływa na skuteczność wdrażania środków kontroli zapobiegania MSD. Jednak pytanie, które należy zadać, brzmi: dlaczego działania z zakresu ergonomii i zapobiegania urazom nie otrzymują potrzebnych im zasobów? Kilka badań wykazało brak środków finansowych na wdrożenie, ponieważ organizacja skoncentrowała się na cenie krótkoterminowej, a nie na wartości długoterminowej. Bingo.

Bariera 3: Brak komunikacji

Wiele organizacji ma trudności z połączeniem dyscyplin zdrowia układu mięśniowo-szkieletowego w kompletną układankę. Wyzwanie komunikacyjne istnieje nie tylko na poziomie indywidualnym, ale również pomiędzy strukturami wydziałowymi organizacji. Silosy i rozbieżne obowiązki w zakresie działań związanych ze zdrowiem układu mięśniowo-szkieletowego uniemożliwią dotarcie właściwych informacji do właściwych osób we właściwym czasie. I trudno jest działać w oparciu o to, czego się nie wie.

Bariera 4: Brak zaangażowania kierownictwa, wsparcia i uczestnictwa

Literatura sugeruje, że aby utrzymać motywację uczestników i uniknąć rozłączenia roli kierownictwa w procesie wdrażania, konieczne jest szerokie wsparcie ze strony kierownictwa wyższego szczebla. Tam, gdzie ergonomia nie jest postrzegana jako priorytet w porównaniu z innymi parametrami projektowymi lub nie otrzymuje wsparcia, którego potrzebuje, często powoduje to trudności z włączeniem się pracowników w nowe działania prewencyjne. W tym momencie prawie nikt nie jest zaangażowany w proces zapobiegania MSD, a heroiczne wysiłki garstki prawdziwie zaangażowanych interesariuszy są nietrwałe w dłuższej perspektywie.

Bariera 5: Brak wiedzy i szkoleń

Literatura sugeruje, że wiele osób jest źle poinformowanych lub całkowicie naiwnych w odniesieniu do zagrożeń MSD w miejscu pracy. Pracownicy rzadko zdają sobie sprawę ze związku między pracą a MSD i prawie powszechnie nie doceniają ryzyka wypadków przy pracy. Oprócz świadomości pracownicy nie mieli również wiedzy na temat tego, w jaki sposób wdrożenie ergonomicznych interwencji byłoby korzystne dla zapobiegania szczepom i innym MSD.

Bariera 6: Odporność na zmiany

Ogólnie rzecz biorąc, istnieje opór przed zmianami, które stanowią wyzwanie dla wysiłków na rzecz poprawy miejsca pracy. Zarówno pracownicy, jak i menedżerowie są przyzwyczajeni do swojego sposobu działania. Aby wdrożenia były akceptowane i wykorzystywane, muszą być istotne z kulturowego punktu widzenia i angażować pracowników na wczesnym etapie.

Bariera 7: Zmiana środowiska pracy

Zmieniające się środowisko pracy, czy to z powodu zmian w miejscu pracy, czy zmian personalnych, stanowią wyzwanie dla realizacji ergonomicznych interwencji. W sektorze budowlanym zagrożenia są trudne do zidentyfikowania, ponieważ pracownicy mogą być narażeni na codzienne zmiany miejsca pracy, narzędzi i zadań. Dodatkowo, obecność "przejściowych" podwykonawców wiąże się ze wskaźnikiem wypadków do 50% wyższym niż u wykonawców.

Bariera 8: Zakres działań

Zdrowie układu mięśniowo-szkieletowego jest złożone. Większość perspektyw korporacyjnych określiła koncentrację jako reaktywną, a nie jako proaktywną odpowiedź na kwestie ergonomii w miejscu pracy. Skupiając się tylko na jednym poziomie organizacji, takim jak pracownicy, lub wyodrębniając poszczególne czynniki ryzyka, takie jak ograniczenie podnoszenia ciężarów, wdrożony program nie uwzględnia złożoności interakcji pomiędzy czynnikami indywidualnymi i organizacyjnymi w odniesieniu do wyników zdrowotnych.

Bariera 9: Brak zaufania, obawa przed utratą pracy lub utratą autorytetu

Brak zaufania, obawa przed utratą pracy lub utratą autorytetu to częste wyzwania, z którymi trzeba się zmierzyć w trakcie realizacji. W jednym z badań stwierdzono, że trudno jest rozpocząć proces interwencji w sytuacji braku wzajemnego zaufania wewnątrz organizacji oraz pomiędzy kierownictwem a pracownikami. W innym badaniu zaobserwowano, że pracownicy są często sceptycznie nastawieni do zaangażowania pracodawców w poprawę bezpieczeństwa w miejscu pracy. Zaufanie odgrywa integralną rolę w skutecznym zarządzaniu zdrowiem układu mięśniowo-szkieletowego. Osiągnięcie trudnej równowagi jest trudne. Jeśli zrobi się to dobrze, można stworzyć kulturę zapobiegania i bezpieczeństwa. Jeśli nie, bardzo trudno jest odzyskać to zaufanie.

Bariera 10: Niedoskonałości procesu

Brak zdefiniowanego procesu zapobiegania MSD zintegrowanego z zarządzaniem organizacją jako całością staje się poważną wadą. Proces działań prewencyjnych w zakresie MSD odnosi się do wyznaczania celów, planowania i/lub kontrolowania, organizowania i kierowania realizacją działań. Może on mieć charakter nieformalny, opierać się na podejściu Ergonomii Partycypacyjnej (Participative Ergonomics - PE) lub na wspólnych procesach zarządzania, takich jak cykl Plan-Do-Check-Act. Jeśli program prewencyjny nie pasuje do norm i praktyk już istniejących w biznesie, proces wdrażania będzie utrudniony.

Bariera 11: Trudności z wdrożeniem kontroli

W literaturze zauważono, że niektóre zmiany wprowadzone do programu profilaktycznego w miejscu pracy są nieskuteczne i że czasami pojawiają się nieadekwatne techniki ergonomiczne i sugestie, które nie rozwiązują problemów we właściwy sposób. Nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę wspomniane wyżej wyzwania związane z brakiem czasu, zasobów i szkoleń.

Bądźcie czujni...

Zrozumienie tych barier jest cenne tylko w takim stopniu, w jakim możemy wykorzystać to zrozumienie, aby poinformować o strategii ich usuwania. W przyszłym tygodniu zaprezentujemy podejście systemowe do systematycznego usuwania każdej z barier i omówimy trzy czynniki ułatwiające realizację skutecznych programów zapobiegania MSD.